سایت صنعت و بازار | مقالات و گزارش ها | مصاحبه با دبیرکل انجمن صنایع لوازم خانگی، حلقه مفقوده ارتباط صنعت و دانشگاه، بایدها و نبایدها
حوزه های صنعتـــی
حوزه های صنعتـــی
مشاهده گزارش

مصاحبه با دبیرکل انجمن صنایع لوازم خانگی، حلقه مفقوده ارتباط صنعت و دانشگاه، بایدها و نبایدها

تاریخ : ۱۳۹۶/۰۳/۲۱ تعداد بازدید :‌ ۲۱۲۵
اگر حلقه مفقوده صنعت و دانشگاه را بیابیم تغییرات بزرگی در راه خواهند بود.
دکتر حبیب الله انصاری، تحصیلاتش را در مقطع دکترا، رشته مدیریت به پایان رسانده و علاقه وافری به تشکل‌های مردم نهاد (NGOs) دارد. او عضو انجمن مدیران صنایع و از بنیانگذاران انجمن صنایع لوازم خانگی ایران است، تجربه چشمگیرش در مدیریت صنایع موجب شده تا او عضو هیات مدیره شورای همکاری‌های ایران و الجزایر و شورای همکاری‌های ایران و آفریقا گردد. در حاشیه نشست لوازم خانگی با او درباره دیدگاه هایش در راستای همکاری و تقویت بخش صنعت با فضاهای دانشگاهی به گفتگو نشستیم. 

filereader.php?p1=main_10a7cdd970fe135cf

درباره عدم هماهنگی بخش های صنعتی و دانشگاهی در جلسه صحبت های زیادی شد، می خواستم در این باره توضیحات بیشتری بدهید و برای تقویت این ارتباط چه راهکارهایی پیشنهاد می کنید.
همانطور که اشاره شد باید فرهنگ سازی روی این مساله انجام بشود. تعداد زیادی از شرکت های دانش بنیان فعالیت می کنند و بر اثر این تلاش ها ایران در جایگاه بسیار خوبی قرار گرفته است ولی به موازات این مساله فرهنگ سازی وجود ندارد. ایجاد شرکت دانش بنیان نمی تواند فی نفسه ترویج دهنده نظام تعامل بین صنعت و دانش باشد. بنده در بازدیدی که با دکتر ستاری از نمایشگاه نانو داشتم بسیار تاسف خوردم که با وجود چنین سطح بالایی در دانش وتولیدات علمی چرا اینقدر مردم با فناوری نانو کم آشنا هستند.
ما دانش را داریم. نانو در عرصه علم خودنمایی می کند و افراد بسیاری این دانش را عملیاتی کرده و از حالت تئوری خارج و وارد شرکت های دانش بنیان کرده اند. آیا این کافی است؟ قطعا نه. امروز باید به این بیندیشیم که نتیجه تحقیقات چه شدند؟ چقدر تجاری سازی کردیم؟ چقدر محصولات به وجود آورده ایم؟ ما نمی توانیم توقع داشته باشیم که یک محقق خودش روی تحقیقاتش سرمایه گذاری کند. این یک خلا است. یک حلقه مفقوده است. باید تمام رسانه ها مروج نمایشگاه های نانو باشند. باید ستاد نانو مرتبا این ترویج را بکند. آن وقت دیگر شاهد نخواهیم بود که در نمایشگاه نانو محققین در یک جای خلوت و بدون بازدید باشند. 
چطورکار فرهنگی بکنیم؟
سوال خوبی مطرح کردید. من اعتقاد دارم در زمینه انجام کارهای فرهنگی بسیار ضعیفیم. مثل معضلی که در ترافیک داریم. تخلف در همه قشرها چه عادی و چه تحصیلکرده وجود دارد. فرهنگ رانندگی بسار پایین است. در این حوزه هم در یک محیط بسته مدام نمی توانیم بگوییم تحقیق کردیم و انتظار پیشرفت داشته باشیم. باید این دید را وارد جامعه بکنیم. فضای دانشگاهی از خیلی چیزها بی اطلاع است. باید این حرکت ها وارد بدنه شوند. ارتباطات بین دانشگاه و صنعت وجود دارد اما فقط محدود به همین شرکت های دانش بنیان است.
چرا این تعامل وجود ندارد؟ من خودم هم میبینم که در دانشگاه تعاملی در بحث صنعت نیست. حتی در بحث تعاریف پروپوزال هم نگاه به صنعت وجود ندارد.
چون دانشگاه راه خودش و صنعت هم راه خود را می رود. هیچ برنامه ای برای هم افزایی وجود ندارد. محیط بسته است. الان باید برنامه ریزی را بیشتر کنیم. چرا رسانه های ملی هیچ بخشی برای ایجاد این تعامل ندارند؟ این یک طور سرمایه گذاری برای اقتصاد کشور است. چرا این بحث های مطرح شده در جلسه امروز را در تلویزیون نداریم؟ برای مسایل کم اهمیت تر خیلی برنامه ها هست. در حالی که برنامه های ترویجی، مرکز ثقل توسعه صنعتی و افزایش رفاه جامعه خواهند بود. ما تا به امروز از لحاظ اقتصادی متکی به فرآورده های نفتی و خام بوده ایم. اگر بخواهیم به توسعه اقتصادی و صنعتی برسیم باید هم افزایی ایجاد کنیم.
مثلا برای قانع کردن شرکت ها چگونه صاحبان صنعت را راضی کنیم و انگیزه بدهیم که در چنین جلساتی شرکت کنند؟
مثال خوبی مطرح کردید. برای همین جلسه من بسنده به یک بخشنامه نکردم. برخی کارشناسان و معاون خودم را به پیگیری و ارایه مسایل جلسه برای صاحبان شرکت های حاضر مجبور کردم.  مسایلی که در این جلسه مطرح شده را برایشان توضیح دادم. اما می بینم سازمانی مانند ستاد نانو که چنین مسایل علمی دارد و باید بیشتر از این ها فعالیت کند دنبال صدور بخشنامه و امضا است. می بینم که در ستاد نانو خیلی چیزها گم است.  باید فاصله ها کم شوند. باید دستاوردها و نگاه  به صنعت بیشتر از این شکاف نداشته باشند.
بحث هایی که نمایندگان شرکت بوتان و سایرین ارائه کردند هم مهم بود. چگونه صاحبان صنعت را باید قانع کرد و تضمین داد که در این مباحث سرمایه گذاری کنند؟
در مرحله نخست باید این واقعیت را بپذیرند که وارد عرصه بشویم. جلسه امروز خیلی به آنها بینش داد. تمام کسانی که امروز در این جلسه بودند ذهنشان خیلی فرق کرد و آشنا شدند. 
ازطرفی در کشور ساختار صنعت و تولید در فضای بهینه کسب و کار نیست. چرا نیست؟ یک بخشی به مقررات برمی گردد. یک بخشی مربوط به استاندارهای قدیمی چند سال پیش است. خیلی از مردم هنوز فکر می کنند کیفیت فقط مهر استاندارد است.
باید بحث کیفیت را در ابعاد مختلف ببینیم. باید بینش را در مردم ایجاد کنیم. باید شرایط اقتصادی ما، قوانین ما و مسایل حاکم در صنعت را بهینه کنیم. مسایل بیمه و گمرک و مالیات خیلی دردسر دارد. اگر فضا آماده باشد مدیر وقت دارد به تکنولوژی فکر کند. 
تسهیلات ستاد نانو چقدر انگیزه بخش است؟
بسیار زیاد. امروز با وضعیتی که جامعه صنعتی دارد و متاثر از وضعیت اقتصادی واحدها است، باید به عنوان ستادفناوری در صنایع باور ایجاد کنیم. برای این کار باید بررسی کرد چگونه کیفیت و رشد بازار تحت تاثیر محصول جدید قرار می گیرد. در نتیجه باور در بخش صنعت به وجود می آید. پس پاسخ به این سوال که توصیه نانو چقدر برای تسهیلات اهمیت دارد این است که خیلی مهم است. البته یک انگیزه کوچک است در برابر بانک ها. چون بانک ها خیلی سود برای ارایه تسهیلات میدهند این 22 درصد خیلی زیاد است در این شرایط حمایت مالی انگیزه بخش است. اما هنوز هم کم است.
تسهیلات برای بخش های تحقیقاتی در صنایع داده می شود در حالی که خیلی از صنایع اساسا بخش تحقیقاتی ندارند. ایا در این صورت هم صنایع باز به سمت طرح های دانش بنیان حرکت می کنند؟
مسلم می آیند ولی باید راهی را در پیش بگیریم که اگر ستاد نانو اعتباری هم در اختیار گذاشت ببینیم که با آن چه کاری انجام می دهند. چون به قول شما خیلی ها  بخش تحقیقات ندارند. چون باور ندارند. البته چگونه می توانیم وقتی در مرزها به سوی وارداتی که می آیند باز است این باور را ایجاد کنیم؟ در یک بحث رادیویی مطرح کردم در یکی از این فروشگاه های مطرح، جایزه برای خرید لوازم خانگی ترک می دادند. این چه معنی دارد؟ وقتی خودمان بهترین اجناس را داریم چرا تشویق کنیم که جنس ترک بخرند؟
پس تا زمانی که جزیره ای فکر میکنیم، وضع همین است. چرا ترکیه به اینجا رسید؟ چین از کجا شروع کرد ؟ پس به موازات ارایه تسهیلات، باید به خودمان باور پیدا کنیم باید حرکت کنیم. باید تولید کنیم. باید با مردم همبستگی  داشته باشیم. مساله قاچاق هم بخشی از مشکل است. واردات هم دغدغه ماست.
تولید کننده به جز 50 درصد ستاد، باید مراقب واردات و قاچاق باشد. رسانه های ما نباید از شرکت های دانش بنیان برای تبلیغات پول بگیرند. پس این توقعات نیازمند یک عزم همگانی است. ارزش همه چیز در اینکه پول را  اول می دهند نبینیم.
ستادفناوری نانو به نظرتان موفق بوده در این مسیر؟
موفقیت را در چه چیزی ببینیم؟
همین ایجاد خودباوری.
اگر این تحقیقات وارد صنعت بشود و تجاری سازی شود موفق بوده. البته الان اندکی تجاری سازی شده و گزارشات جلسه امروز مبین توسعه هست. ولی درکنار این ها به بازار باید نگاه کنیم. اگر هنوز بازار ضعیف است، اگر واردات موفقتر است صاحبان صنایع دلسرد می شوند.
ارتباطات بین المللی چقدر روی این مسایل تاثیر دارد؟ همکاری با شرکت های خارجی؟
نباید دست به سوی خارجی ها دراز کنیم. نباید اجازه بدهیم فضا به سمتی برود که شرکت های وارداتی کار بکنند. وقتی از بومی کردن تکنولوژی حرف میزنیم کار زیادی داریم. چون تکنولوژی مرز ندارد و در دنیا بدون مرز است. باید در یک بستر هماهنگ لایه به لایه بچینیم و ارتباط منسجمی بین اینها داشته باشیم. صنعتگران اگر این هماهنگی و ارزش را بببیند و کالایشان معرفی بشود دلگرم می شوند. چرا تلویزیون نباید حمایت کند؟ چرا تسهیلات برای معرفی کالا نمی دهد؟ باید فرهنگ سازی هم کمک کند. اگر شرکت های دانش بنیان رسیدند به جایی که تولید کنند و دستاورد تحقیقاتی را در اختیار صنعت گذاشتند و به تولید انبوه و توسعه بازار برسیم آن وقت تغییرات بزرگی در راه خواهند بود.

نظرات

پاسخ به نظــر بازگشت به حالت عادی ثبت نظر

نـــام
ایمیل
نظر شما
کارکترهایی که در تصویر می بینید را وارد نمایید. (حساس به حروف کوچک و بزرگ)